Mamy w bazie agenta. Nazywa się Karl Kramer.
Zwróć się do niego w krytycznej potrzebie.
Pojedziecie przodem na konferencję. Wszystko ma być w porządku.
To pluskwa zasilana baterią. Umieśćcie ją w pokoju Henrika Mayera.
Jutro wieczorem, między 20 a 22, ukradniesz natowski raport.
Raport jest kwadratowym kawałkiem plastiku, "floppy disk".
Przesyłka została dostarczona.
Twoja matka czuje się dobrze. Dbamy o nią.
Bardzo martwi się o Ingrid.
Kto by jej pomógł w razie wypadku?
Albo gdyby stała się podatna na wpływy wroga?
Mogę z nią zamieszkać.
- Moritz Stamm. - Linda Seiler.
Nie muszę pytać, co pan tu robi.
I co mam z tym zrobić? Wsadzić sobie w dupę?
W "personal computer". Patrzycie na przyszłość, towarzyszu.
Na tej dyskietce jest lista celów w NRD?
Zapisano na niej raport głównego analityka NATO, Mayera.
To analiza nowego podejścia Pentagonu
do ataku nuklearnego przy użyciu rakiet krótkiego zasięgu.
Koliber donosi, że NATO wciąż uważa pierwszy atomowy cios za samobójstwo.
- Dla Zachodu. - Pomimo nixonowskiej détente,
- USA znów grożą użyciem broni jądrowej. - Pozwólcie, że zacytuję Czechowa:
"Nie umieszczaj załadowanej strzelby na scenie,
- jeżeli nikt nie ma z niej wystrzelić." - No cóż, zobaczymy.
Tymczasem musimy wiedzieć, co Mayer opowiada NATO.
Kogo mamy w Brukseli?
Padnij!
Koniec ćwiczeń. Wracać do punktu zbornego.
Koliber wybiera się na konferencję NATO w Brukseli.
- Razem z Edelem. - Dobrze.
I poznał już w Bonn sekretarkę Henrika Mayera.
"Wzajemny flirt. Zachęty z jej strony."
Linda Seiler, 30 lat, samotna.
Żyje ponad stan.
Obsesja na punkcie art déco wpędziła ją w spore długi.
Koliber zdoła ją uwieść?
- Bez najmniejszego trudu. - Cóż, powodzenia zatem.
Co tam, poruczniku? Znowu ratowaliście środowisko?
Czy raczej posuwaliście dziuplę w drzewie?
Wiecie co? Mam gdzieś, czyim jesteście synem.
Gdyby to była prawdziwa walka, komuchy by nas wybiły.
Jeśli spuszczą na nas atomówki, to maski gazowe nas nie uratują.
A jesteście gotowi umrzeć za swój kraj?
Sam zadaję sobie to pytanie.
Edel przytula się do drzewek, a Stamm zgarnia numery od lasek!
Co to? Do mnie, już.
To nie moje. Leżało w lesie, to posprzątałem.
Drużyna superbohaterów, nie ma co.
Mamy wojnę, ludzie! Może póki co zimną.
Może wydawać się odległa.
Ale w każdej cholernej chwili może stać się gorąca!
I co wy poczniecie, kiedy zrobi się gorąco?
- Przytulicie drzewko? - Nie!
- Pozbieracie śmieci? - Nie!
- Co zrobicie na wojnie? - Będziemy walczyć!
.:: GrupaHatak.pl ::. .:: seriale-asd.pl ::.
{c:$aaeeff}Deutschland 83 III: Operacja Lew Atlantycki
{c:$aaeeff}Tłumaczenie: kat Korekta: sindar
18...
Stacja Esso na granicy z Belgią, jutro o 8:30 rano
- Ach, jesteś! - Dobry wieczór!
- Witaj! - Dziękuję.
- Tak się cieszę, że jesteś. - Ja też.
- Co ty tu robisz? - Spacerowałem...
Wpadliśmy na siebie przypadkiem. Chcecie kawy?
Tak?
No?
- Jak się masz? - Świetnie, dzięki.
Idziemy później popływać?
- Co się stało? Unikasz mnie. - Thomas!
Jestem teraz bardzo zajęta. Muszę pomóc Ingrid.
- Wprowadzasz się do niej? - Tak, jest chora.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
- Annett? - Tak?
- Pomóc ci jakoś? - Dzięki, nie trzeba.
Autostrada B265 przy granicy z Belgią - To już 6. dzień strajku głodowego.
Zdaniem rzeczniczki, kobiety nie przerwą strajku,
póki NRD i RFN nie zgodzą się położyć kres zagrożeniu wojną jądrową.
Co za gówno!
Jak coś takiego może mieć wpływ na politykę?
Były już udane próby.
- Na przykad Gandhi. - Tak, ale to był wyjątek.
Irlandczycy też tego próbowali. Bobby Sands i przyjaciele, pamiętacie?
Bobby Sands? Republikanin z Północy.
Przez 2 miesiące przyjmował tylko sól i wodę, i zgadnijcie co?
Pojęcia nie mam. Zmarł z głodu?
No widzicie, pamięć macie świetną.
Mój własny syn chce się trzymać za ręce dla pokoju.
Tak.
Niczego dobrego z tego nie będzie. Równie dobrze możemy się poddać.
- Rozmawialiście o tym? - Nie.
Tylko byśmy się pokłócili.
Zatrzymajcie się, muszę odsączyć kartofelki.
- Stamm, muszę zrobić... - Przepraszam.
Przed granicą jest jeszcze jedna stacja. Tam się zatrzymamy.
- Młody Edel? - Tak.
Alexander. Spóźniłem się, bo nie mogłem znaleźć...
Tak, spokojnie. Wszyscy już są.
Przyszedł twój cynowy żołnierzyk.
- Miło, że dotarłeś. - Dzień dobry, profesorze...
Prosiłem, byś mówił mi Tobias.
Zaczynamy?
Przyjdź do mnie później. Porozmawiamy.
Co się stało?
Twoja matka wkrótce będzie miała przeszczep.
Dobrze. Jest już w szpitalu?
- Co robisz? - Uspokój się.
Nic jej nie jest. Chcę to zrobić na wszelki wypadek.
Przebadamy twoją krew. Może będziesz mógł zostać dawcą.
- Ja nie mogę, niestety. - Długo to potrwa?
Nie, jeśli nie będziesz się ruszał.
Tak w ogóle, to Annett mieszka teraz z twoją matką.
- Naprawdę? - Tak.
Ingrid nie jest już tak samotna.
A my dwoje możemy spać spokojniej.
Dalej, trzeba się śpieszyć.
Musimy mieć dostęp do biura Mayera. To analityk NATO, znasz go.
Dokumenty, projekty, korespondencja. Ogólnie, plany wojenne NATO.
- Jak mam tego dokonać? - Przez sekretarkę, Lindę Seiler.
- Poznałem ją w Bonn. - No to masz teraz szansę,
- by zacieśnić tę znajomość. - Jak to?
Oczaruj ją.
Nie śpiesz się. Spraw, by jadła ci z ręki.
Dobrze.
Tu masz trochę belgijskich franków.
A to prezent dla Lindy.
Uwielbia koty. Ma dwa.
Ale jestem uczulony na koty. Wiesz o tym!
Nie.
- Paliłeś? - Ja? Nie.
A śmierdzi tu papierochem.
Zaczniemy łańcuch z ludzkich rąk na uniwersytecie.
Będzie się ciągnął aż do granicy z NRD.
Dante, skoordynowałeś wszystko z ruchem pokojowym z NRD?
Jak wiecie, w Berlinie Wschodnim, w kościele Erlöser,
trzy kobiety prowadzą strajk głodowy.
Przyciągnęło to uwagę opinii publicznej.
Rząd chyba zaczyna obawiać się naszej akcji.
Ale Honecker wie, że pragniemy tylko pokoju.
To prawda, ale w zeszłym tygodniu widziałem się z Eppelmannem w Berlinie
- i Honecker ponoć... - Myślisz, że Dante pracuje dla CIA?
...boi się, że ogólnoniemiecki ruch mógłby się stać zbyt potężny.
Znaczy to niestety, że 22 października
Niemcy z NRD nie przyłączą się do łańcucha.
Proszę.
Co...
Kto twoim zdaniem będzie się tym przejmował?
Napiszą o tym gazety. Pokażą nas w wiadomościach.
Tagesschau i Heute mają 25-milionową publiczność.
Chodzi mi o coś innego.
O polityków i generałów, którzy zdecydują o Pershingach.
Oni będą nas mieli gdzieś, nawet jeśli zrobimy łańcuch dookoła świata.
Przebywam z nimi na co dzień.
Tak mało radykalne działania w ogóle nie przyciągną ich uwagi.
To co proponujesz? Wysadzić coś w powietrze?
- Tego nie powiedziałem. - Zamordować generała?
- Nie jesteśmy terrorystami. - Nie powiedziałem tego.
- Przemoc rodzi więcej przemocy. - Dokładnie.
- Dziękujemy, Alex. Kontynuujmy. - Ktoś chce coś dodać?
- Próbowałem tylko... - Wiem.
- No i co? - Chyba mamy nie ten komputer.
Poważnie? A ile jest różnych komputerów?
To jest Robotron 5120, nasz najnowocześniejszy.
Ale takie dyskietki czytają chyba tylko amerykańskie komputery.
IBM 567, albo IBM 436.
Każcie komuś taki załatwić.
To niemożliwe. Reagan nałożył embargo na elektronikę.
No to pracujcie na naszym sprzęcie.
Co może lubić Murzyn, jak generał Jackson?
- Białe, czy czarne kobiety? - Słucham?
Chude, czy bardziej kształtne? Duże, czy małe piersi?
- Nie wiem. - Znasz go. To na co poleci?
Gdyby miał wybór.
Długo już mieszka w Niemczech.
Chyba podobają mu się białe kobiety. Dużego wyboru nie ma.
No i lubi sobie dogadzać, zwłaszcza w jedzeniu i piciu.
Pewnie woli okrąglejsze.
Z dużymi buforami. Więcej do kochania.
Trafne spostrzeżenie, Stamm.
Zatrzymamy się w jednym miejscu, zanim dojedziemy do siedziby NATO.
- Zjemy tutaj? - Tak.
- Cudownie pachnie. - Oby pani smakowało.
- Naprawdę się cieszę, że tu jesteś. - Ja też.
Jakbym była bliżej Martina, śpiąc w jego pokoju.
Nie zamierzasz jeść?
Powinnaś. W twoim stanie.
- Skąd wiesz? - Matki po prostu to wiedzą.
- Nie płacz, Annett! - Przepraszam...
- Pogubiłam się w tym wszystkim. - To wspaniała wiadomość!
- Wiesz czyje... - Co?
Martina tu nie ma, a ty i Thomas...
Nie, to Martina! To stało się po twoich urodzinach.
Ja i Martin będziemy mieli dziecko.
Cudownie!
Bruksela, Belgia - sierpień 1983
- Zaczekajcie, zaraz wracam. - Tak jest.
Słucham?
- Nie chcesz się obciąć? - Nie, dzięki.
- Kupujesz coś? - Co?
- Kupujesz coś? - Nie, nic nie potrzebuję.
Czekam na szefa. Poszedł tam.
Tam poszedł? Ty mieć czas.
Chcesz kupić zegarek?
Nie chcę niczego. Dziękuję.
- A stereo? - Nie.
Walkmana?
A co to jest?
To jest walkman. Zobacz.
Cóż to?
- Fantastyczne! - Dam ci dobrą cenę.
- Czego tylko zechcesz. - Co?
- Dobra cena! - Tak!
Jaki odlot!
No i co tam?
Nieźle. I...
dyskietka pasuje do stacji, ale...
komputer jej nie odczyta.
Znacie taki dowcip o policjancie,
który zobaczył pijaka szukającego czegoś pod latarnią?
Nie.
No to...
podchodzi policjant i pyta, czego szuka pijak.
"Moich kluczy", odpowiada pijak.
Szukają przez chwilę razem, ale niczego nie znajdują.
Policjant pyta więc: "Na pewno tutaj je zgubiłeś?".
"Nie, zgubiłem je w parku", odpowiada pijak.
"To dlaczego szukasz ich tutaj?".
Na co pijak odpowiada: "Bo tutaj mam światło".
- Czyli, który z nas jest pijakiem? - Nie wy!
Ja jestem.
Albo... my obaj.
Mówicie więc, że potrzebujemy amerykańskiej technologii.
Skontaktujcie się z prof. Mintzem z Drezna.
Kwatera główna NATO - Sowieci mają arsenały wzdłuż granicy.
Z taką logistyką, czołgi bez trudu nas rozjadą.
Niespodziewany atak pancerny przełamie linię Fuldy w jeden dzień.
- W jeden dzień? - Może półtora.
Spokojnie, de Vrij. Zdążycie uciec.
Wpierw rozjadą nas.
Na następnej stronie jest opis ich arsenału nuklearnego.
Pociski SS-20 na Białorusi i Ukrainie.
Nowo rozmieszczone SS-21 w NRD i Czechosłowacji.
Wycelowane w nas.
Nawet Francuzi celują w RFN taktycznymi pociskami rakietowymi.
By zatrzymać atak konwencjonalny, nim sowieckie czołgi dotrą do Francji.
Właśnie dlatego potrzebujemy tych Pershingów.
By uciąć głowy tej hydrze, nim dojdzie do czegoś takiego.
A jeśli to spowoduje eskalację?
Nie chcemy tego. Dążymy do równowagi.
Pershingi są szybsze. Służą psychologicznemu odstraszaniu.
Moskwa nie zdąży odpowiedzieć. Cel w 10 minut, panowie. Tylko.
Łudzi się pan sądząc, że zdołacie powstrzymać sowiecki odwet.
Zresztą nawet gdyby, nie pomyśleliście widać o pogodzie.
Wiatr zawieje w złą stronę, a opad radioaktywny skazi RFN.
Cała Europa zostanie skażona.
Świat, jaki znamy, się skończy.
Rząd Stanów Zjednoczonych będzie bronił swoich interesów w Europie.
- Jakich konkretnie interesów? - Wie pan, co sądzi Waszyngton.
Wojnę w Europie można kontrolować. Można ją nawet wygrać.
Proszę zaczekać, aż Waszyngton zapozna się z moim raportem.
Rozpisałem w nim każdy możliwy scenariusz.
I każdy prowadzi do eskalacji konfliktu nuklearnego.
Odprężenie, to nasza jedyna opcja, panowie.
Détente.
- Linda. - Moritz!
- Nie powinieneś być na konferencji? - Owszem, ale się wymknąłem.
Chciałem się przywitać. Mam dla ciebie prezent.
Ależ uroczy! Uwielbiam kotki.
- Skąd wiedziałeś? - Powiedziałaś mi w Bonn.
- Naprawdę? - Tak.
Postawię go przy reszcie.
Ale cacko. To art déco?
Pan Mayer mnie w to wciągnął.
- Też je kocham. - Naprawdę?
- Tak. - Znam świetny sklep niedaleko.
Pójdziemy tam razem?
Dobrze. I tak się wybierałam.
Może znajdę cię po konferencji?
- Zgoda. - To do zobaczenia.
Dom Tischbiera, Bonn, RFN
Honecker zaprosił nas do NRD.
- Wypada mu wręczyć prezent. - Czekoladę?
- Dobrą kawę. Nie mają jej tam. - W całym kraju?
Kawa potrzebuje słońca, a blok wschodni dużo go nie ma.
- Naprawdę spotykacie się z Honeckerem? - W październiku.
Zaprosił nas po majowych demonstracjach.
- To będzie wydarzenie medialne. - Cały świat je obejrzy.
Może spytajcie Honeckera, czy podpisałby traktat pokojowy.
Nie może odmówić przed kamerą.
Podoba mi się to. Honecker podpisuje pokój!
- Z nami! - A cały świat patrzy w telewizji.
- Ekstra pomysł! - Poproście o jakieś szczegóły.
- Na przykład... - Zabronić przemocy w mediach!
Zabronić rakiet jądrowych. Ktoś już na to wpadł?
W ogóle to w maju, na Alexanderplatz, Honecker zachwycił się Cosimą.
- Pisze do niej listy. - Widziałeś już zdjęcia z Alex... Alex?
Możemy pozbierać podpisy pod petycją
o uwolnienie pacyfistów więzionych w NRD.
I Honecker ich uwolni, dla ciebie?
Może nie, ale to fajny pomysł.
Honecker nie uwolni więźniów, więc zmusimy go do publicznej odmowy.
- Duży sukces w polityce symbolicznej. - W czym niby?
Pershing II ma 50 razy większą moc od bomby zrzuconej na Hiroszimę.
Tak właśnie działa demokracja.
Zbiera się podpisy i negocjuje stanowiska.
- Żmudne to, ale efektywne. - Czyżby?
Jeśli szukasz czegoś bardziej radykalnego, poszukaj innej grupy.
- Co masz na myśli? - A jak sądzisz?
- Frakcję Czerwonej Armii? - Nie.
A co jest innego?
Słyszałeś kiedyś o ambasadzie NRD?
Jest niedaleko stąd.
Właściwie, to oni są radykalni. To siedlisko Stasi.
- Piękne, prawda? - Fantastyczne.
- I pewnie bardzo drogie. - Owszem, ale to świetna inwestycja.
Spójrz! Chciałabym go mieć.
Wazon? Weźmy go.
Panie Arnault?
Moritz, to jest pan Arnault, brukselski specjalista od art déco.
- Bardzo mi miło. - Enchanté.
Popatrz na to.
Prawdziwy palisander.
Ekstra.
Wybrałam je dla pana Mayera. Jutro je przywiozą.
- No i co myślisz? - Panu Mayerowi na pewno się spodoba.
Jak mówiłem, IBM 567.
- Cool! - Nie używajcie ich slangu.
- OK. - Co ja powiedziałem?
- Ponoć to właściwy komputer. - Bo tak jest.
To co się z nim dzieje?
- Dane są zaszyfrowane. - Słucham?
To zabierajcie się do roboty.
- Cześć, wróciłeś! - Jak mówiłem.
Ależ urocza pani!
- To Lilla Seiler. - Witam.
Miło poznać.
Tędy.
- Nie, to dla niej. - Dobrze.
- Dziękuję! - Nie ma za co.
Szukam sprzętu do nagrywania.
Jasne. Mam coś dla ciebie.
To, przyjacielu.
Tak, ale potrzebuję czegoś mniejszego. O wiele. Do wywiadów.
- Ale czad, Moritz! - Mówiłem ci.
Zobacz, ale sam nie wiem. Jest bardzo stary.
Wciąż działa.
Kupię go, jest idealny.
I walkmana też. Ile to razem?
- Już. Słyszysz muzykę? - Tak!
- Dobry wieczór, panie generale. - Ledwie pana poznałam.
Generale Jackson.
Panie się poznają.
Pani Seiler.
- Jesteśmy już... spóźnieni. - Oczywiście.
Dobrej nocy.
Rany, ale krępująca sytuacja!
A oni martwią się o romanse sekretarek z sowiecką agenturą!
- Serio? - Tak!
Myślisz, że tym paniom też zrobiono postępowanie sprawdzające?
- Tutaj, Moritz! - Co?
Gdzie jesteście, skarby? Chodź.
No hej, koteczki!
Chodź do pani.
Chcesz ją potrzymać? Chodź.
- Nie wiem jak... - Pewnie.
- Pójdę się odświeżyć. - Jasne.
Rany boskie!
Boże!
- Wszystko w porządku? - Tak.
Musiałem odetchnąć świeżym powietrzem.
Masz ładne mieszkanie.
- I świetny gust. - Dziękuję.
Przytulne gniazdko na czas wolny. Bo pracę mam przerażającą.
Dokumenty, które przepisuję, spędzają sen z powiek.
Co robi się w Brukseli dla rozrywki?
Znajomi z pracy na ogół mają rodziny, więc nie wychodzę zbyt często.
Jasne.
Ale mam swoje kotki.
- Napijesz się czegoś? - Nie.
"Rok 1984"
Hej. Myślałam, że śpisz.
Dlaczego Thomas jeździ twoim samochodem?
Pożyczyłam mu. I tak go nie potrzebuję.
- A gdyby miał wypadek? - To dobry kierowca.
- Tak, ale... - Nie możesz mi zabraniać takich rzeczy.
Przepraszam cię. Miałam ciężki dzień.
Cieszę się, że tu jesteś. Ale nie martw się tyle.
Idę spać.
Lubisz to?
Chodź.
- Cześć, słońce. - Hej.
- Czy to nie nowe biurko pana Mayera? - Podarował mi je.
Super!
- Wszystko gra? - Tak.
Zrobisz coś dla mnie?
Przepiszesz na maszynie słowa naszej piosenki?
Proszę?
Pewnie.
- W tej chwili? - Tak.
- Nauczę się ich w drodze powrotnej. - Dobrze.
Mikrofon dobrze łapie.
Henrik Mayer pierdnie w Brukseli, a my usłyszymy to tutaj.
Głośno i wyraźnie!
- Co z raportem NATO? - Powoli, ale idzie.
Musimy go odszyfrować przed spotkaniem z Moskwą.
I zrozumieć. Czytać między wierszami.
Dokładnie przeanalizować całość i wyciągnąć ukryty sens.
Dopilnuję tego.
- Pionek? - Na D6.
Gdzie nauczyliście się tego ruchu?
Spasski kontra Fischer, Reykjavik, 1972 r.
Ciekawe.
Wiecie, że moja córka wróciła do swojej komuny?
Tak, Alex wspominał.
Nie wiem, czego ona chce.
Pokoju i harmonii?
To hippisowskie teksty dla ludzi leniwych.
Prawda.
Może powinien pan z nią porozmawiać?
Nawet nie wiem, gdzie jest. Król na A5.
Ingrid?
M. Frisch, "Dziennik 1966-1971" A. Sołżenicyn, "Archipelag GUŁag"
{c:$aaeeff}Tłumaczenie: kat Korekta: sindar
facebook.com/GrupaHatak facebook.com/SeriAllez